We zijn al bijna met 100 fietsmaatjes – gasten en vrijwilligers. Wie zijn die mensen? Vandaag een portret van gast Paulina Janssen (op de foto links, naast maatje Luuk).
Hoe zou je jezelf omschrijven?
“Als een stokoude hoogbejaarde dame, die gelukkig wel midden in het leven staat en daar heel veel van geniet!!!“
Wat houd je op het moment bezig?
“Het feit dat het weer lente wordt: niet alleen de natuur komt weer tot leven, de mensen ook, dus nu lekker wandelen in – bijvoorbeeld – het Westerpark, een terrasje pakken en de bomen en bloemen fotograferen.”
Hoe kwam je bij Fietsmaatjes?
“Een van jullie vrijwilligers vroeg me toen ik haar tegenkwam op zo’n duofiets, of dat niets voor mij was? Aangezien ik een aantal jaar geleden blind werd aan mijn linkeroog, heb ik zelf geen fiets meer. Ik vond het in dit hedendaagse verkeer heel griezelig om te fietsen en miste dat enorm.
Nu is dat duofietsen een geweldige oplossing, want overal naar toe kunnen gaan op de fiets geeft me echt een gevoel van vrijheid en eigenwaarde. En samen fietsen een goed gevoel van saamhorigheid. Ik fiets met mijn fietsmaat zo om de paar weken en inderdaad, ik vind dat supertof.”
Wat is persoonlijk je mooiste of leukste herinnering aan fietsen in je leven?
“De gekste herinnering is de allereerste keer, toen ik al 12 jaar was, dat ik leerde fietsen …….., mijn vader liet mij om een pleintje fietsen. Hij stond te kijken hoe dat ging. Best goed – tot hij riep dat ik moest stoppen: STOP!
Aangezien ik geen idee had hoe dat moest, fietste ik nog een rondje…. Weer: STOP!
Ai, maar hoe dan???
Dus nog een rondje. En nog een.
Tot mijn vader heel kwaad werd: STOP!!!
Toen wist ik niets anders te doen dan mijn voet in mijn voorwiel te doen. Bam daar lag ik. Op straat.
Gelukkig kwam ik er verder goed van af.
Naderhand heb ik uiteraard geleerd hoe ik moest stoppen op de fiets. Echt maf, dit vergeet ik nooit!”
